vrijdag 14 juni 2013

Hoofdstuk 58

Even een korte update: inmiddels zit ik in een best wel kale kamer, omringd door vijf verhuisdozen, vier grote tassen en nog wat spullen die ik de komende dagen nodig heb en die woensdag mee terug mogen in het vliegtuig. Een jaar Zweden past dus toch in een paar dozen en tassen. Ik ben eigenlijk ook best wel onder de indruk van mijn eigen inpakskills, want toen ik de bergen kleding, schoenen, lakens, plaids, gordijnen en stapels boeken en papieren zag kreeg ik het stiekem wel een klein beetje benauwd. Maar met wat propwerk, kunstzinnig oprollen en het nodige aanduwen is het toch gelukt. (Oké, ik moet wel eerlijk zeggen dat ik twee extra verhuisdozen heb gekocht gisteren, want met name mijn boekenvoorraad is aanzienlijk groter dan vorige zomer) Morgen wordt alles opgehaald en naar Drachten gebracht, waar mijn vader en moeder het mogen ophalen. Gelukkig ga ik zelf pas over een paar dagen terug, dus het Grote Afscheid kan ik nog even uitstellen. Maar het blijft wel heel raar om alles nu ingepakt te zien staan. En het is een raar gezicht met maar een paar kleren in mijn kast en slechts één gordijn voor mijn raam.
Afijn, de afgelopen week heb ik me naast het inpakken van mijn spullen beziggehouden met een CV-workshop, een klein beetje autotheorie, het inleveren van mijn scriptie, het terugbrengen van bibliotheekboeken en lege flessen, een bezoekje aan Panduro, het draaien van een aantal extra wassen en uiteraard wat thee-met-taart-afspraakjes met Kate (die inmiddels terug naar Griekenland is), Carmen (die verhuisd is) en Kelly (die vrienden uit Griekenland op bezoek had). Het voelt allemaal nog niet als afscheid nemen, gelukkig, ook al is dat het natuurlijk gewoon wel.
Het lijkt er ook op dat het weer zich aan het aanpassen is aan mijn situatie; na een week heerlijke tropische temperaturen was het gisteren ineens rotweer. Miezerig met harde wind en af en toe een stortregenbui. Natuurlijk net toen ik op mijn fietsje de verhuisdozen moest meenemen. En dat is dan helemaal niet zo eenvoudig, want die stomme dingen begonnen spontaan een eigen leven te leiden en wilden er veel te graag vandoor vliegeren. Ik had er de rest van de avond spastische spierkrampen in mijn hand van. En het lijkt voorlopig niet veel beter te worden, met een neerslagkans van zeventig tot tachtig procent. Leuk hoor, Zweden. Maaaar ik ga hoe dan ook mijn best doen om te genieten van mijn laatste dagen hier. Weer of geen weer.

donderdag 6 juni 2013

Hoofdstuk 57

Na alle ellendige deadline-, presentatie-, en existentiële stress de afgelopen dagen is het wel weer tijd voor een blogje. En eentje met goed nieuws, want sinds dinsdag ben ik een Master in Peace and Conflict Studies! Dat vind ik zelf best wel stoer klinken eigenlijk, ook al heb ik er nog niet echt een idee bij. Het voelt nog niet alsof ik nu klaar ben met studeren, of dat ik straks (ooit, over een jaar of duizend) een "echte" baan zal hebben, of dat ik over een kleine twee weken weer naar Nederland verhuis. Maar dat is dus wel zo.
Uiteraard ben ik heel blij dat ik afgestudeerd ben en dat ik mijn scriptieverdediging heb overleefd, maar tegelijkertijd betekent dat wel dat mijn jaar 'studeren in Zweden' er nu op zit. Hopelijk kan ik dat vervolgen met 'werken in Kopenhagen' (of 'wonen in Parijs'), maar voorlopig wordt het eerst 'werkeloos bij mijn ouders'. Ook gezellig, maar natuurlijk niet voor te lang. Ik heb het idiote plan opgevat om deze zomer mijn rijbewijs te gaan halen, dus ik hoef me nog even niet te vervelen. En natuurlijk kan ik me op Mon Petit Présent Postal gaan storten. En ik heb nog twee vakanties in het vooruitzicht, waar ik heel veel zin in heb! Eerst gezellig Kelly opzoeken en net doen alsof ik net zo goed tegen Griekse temperaturen kan als zij tegen Zweedse. En vervolgens afkoelen in Italië en cultuur snuiven met Soerie. (volgens mij had ik dit al eens geschreven, maar je kunt nooit genoeg over je tripjes vertellen natuurlijk)
De komende dagen hier wil ik nog even volop genieten van de rust, ruimte en redelijkheid (nee, geen idee, maar het allitereert zo lekker) in Malmö en omstreken. Er is nog een museum in Lund dat ik wil zien, ik wil nog wel een dagje naar Kopenhagen om wat musea en mijn favoriete hobbywinkel te bezoeken, en wellicht dat ik nog een dagtripje naar één van de witte stranden in Zuid-Skåne maak.

Het is trouwens Sveriges nationaldag vandaag. Dat is pas negen jaar een feestdag, dus op zich is het voor ons nog niet te laat om een Nederlandse nationale dag in het leven kunnen roepen. Volgens wikipedia gaan Zweden vandaag picknicken, smörgåstårta (een boterhammentaart met verschillende lagen en hartig beleg, waarom ook niet) eten, of barbecueën. Dat laatste doen mijn huisdenen overigens al een week of twee, want in Zweden geldt dezelfde barbequestandaard als in Nederland; zolang het niet stort is het oké.

Tot slot, ik heb gisteren ook mijn laatste Zweedse examen gemaakt en daarmee ook de tweede cursus afgerond. Theoretisch zou ik nu 75% van het A2-level Zweeds op de schaal van de Raad van Europa (CEFR) moeten beheersen. Zelf denk ik meer in de richting van 'wow ik kan zonder moeite thee en een taartje bestellen' of 'echt leuk dat ik boeken voor driejarige Zweden kan lezen', maar bovenal 'als die malle Malmöers met elkaar beginnen te praten versta ik er dus gewoon nog steeds helemaal niks van'. Gelukkig heb ik nog bijna twee weken om daar verandering in te brengen!

donderdag 30 mei 2013

Hoofdstuk 56

Bedankt voor de verjaardagskaartjes en -berichtjes! Ik vind het superleuk dat mijn verjaardag niet helemaal ongemerkt aan sommigen van jullie voorbij is gegaan ♥ Zelfs gisteren kreeg ik nog postcadeautjes en kaartjes. Het houdt gewoon niet op.
Afijn, vrijdag heb ik mijn drieëntwintigste levensjaar afgesloten met Kelly. Ze had een supermooie taart voor me gebakken met kaarsjes die ik uitblies terwijl er een verschrikkelijk sinterklaasachtig kinderkoortje op een youtubefilmpje er is er één jarig zong. En de aardbeientaart was niet alleen mooi, maar ook nog eens heel lekker. Foto's van de geweldige taart zijn uiteraard te vinden op de fotopagina van mijn blog. Na de taart zijn we iets gaan eten in de stad en hebben we The Great Gatsby gezien på bio. Omdat het vervolgens al best laat (en dus ook niet meer mijn verjaardag) was, bleef ik gezellig bij Kelly slapen. We sliepen een behoorlijk gat in de zaterdag, dat we vervolgens samen met Carmen opvulden met cheesecake. Cheesecake bij Pronto, een betere manier om een nieuw jaar te beginnen is er volgens mij niet. Ja, dat is twee keer verjaardagstaart en ja, dat was twee keer een heel goed idee. Zeker omdat ik lieve kaartjes en mooie cadeautjes kreeg en zeker ook omdat het heerlijk terrasweer was. Niet dat iedereen in ons gezelschap de heerlijke voorjaarstemperaturen erkende, maar ik ben dan ook de enige die gezegend is met een regenachtige nationaliteit. De zaterdag sloten we uiteindelijk af bij een Indisch restaurant, zo'n beetje de enige plek waar de keuken wat later op de avond nog open is. De vampiers bleven daarna nog uren ver uit mijn buurt.
 De daaropvolgende dagen was de feeststemming ver te zoeken in verband met deadlines. Tot gisteren dus, toen ik weer cadeautjes kreeg! Het pakje van de familie Kroon-Borg was enigszins vertraagd, maar de mooie MPPP-verrassing van mijn CIC maakte dat helemaal goed!
En nu kom ik dus alweer bijna naar Nederland. Echt een raar idee hoor. Over een kleine drie weken vlieg ik weg uit Malmö en dat vind ik niet per se heel leuk. De Zwedenreis waar ik een paar blogs geleden over schreef stel ik voorlopig ook even uit, dus weg is ook best wel weg. Alhoewel ik nog steeds ook de intentie heb om in Nederland verder te zoeken naar werk in Kopenhagen en dan gewoon weer terug te vliegen.
Maar eerst nog een paar weken Malmö en dan de zomer, waarin ik naar het mooie zonnige Griekenland ga om Kelly op te zoeken en daar heb ik dan wel weer heel veel zin in! En als ik de hitte daar overleefd heb vlieg ik door naar Italië om samen met la bella Soerie nog een zonnig cultuurtripje te maken. Speaking of which, hoe is het weer daar? Maak ik jullie erg jaloers als ik dit berichtje afsluit door te zeggen dat ik op dit moment naar een zonovergoten -doch lichtelijk winderige- groene tuin kijk? Ik hoop het.

maandag 20 mei 2013

Hoofdstuk 55

Er staan weer nieuwe foto's op mijn blog hoor, dus snel kijken, want de songfestivalvreugde wil je niet missen. En mijn nationalisme ook niet. Uniek in zijn soort, niet helemaal gemeend, maar daardoor niet met minder overtuiging uitgedragen. Ik bedoel, ik had zelfs een koningswup opgespeld!
Na mijn bezoek aan de Malmö Arena vorige week dinsdag, ben ik nog drie keer een kijkje wezen nemen bij het ESF. Woensdag heb ik eerst met Kelly een paar praatjes op de songfestivalconferentie bijgewoond en daarna mochten we naar de eerste dress rehearsal van de tweede halve finale, omdat Kelly één van de hele belangrijke conferentiemensen was die hun papers mochten presenteren en toegangskaartjes kregen. En daar kon ik dus fijn van meeprofiteren. Voor donderdag hadden we al kaarten en na een supervisiemeeting in de ochtend (waar ik heel subtiel verder niet op inga) en nog een stukje conferentie in de voormiddag, vertrokken we dus weer richting Hyllie om nogmaals Griekenland en al hun halve-finalegenoten aan te moedigen. Maar dit alles was natuurlijk alleen maar een opwarmertje voor de echte show op zaterdagavond: de live finale!
Als een volleerde nationaliste had ik mijn nagels in onze driekleur gelakt, mijn oranje jurkje uit de kast getrokken, rode schoenen met een blauwe blazer (en knalwitte benen op zich) gecombineerd, een oranje tas opgezocht, een wuppie opgespeld en oranje vlinderoorbellen gemaakt van een oude ketting. DIT IS DUS GEEN GRAPJE! Uiteraard viel al deze moeite in het niets bij de vele vlaggenjurken, bodysuits en de volledig geschminkte en gepruikte idioten. Er waren ontzettend veel Denen, Nederlanders, Engelsen en Duitsers. Haha, Duitsers, alsof die ook maar de geringste kans maakten op succes. Oké, niet dat Bonnie Tylor nou zo heel veel punten bij elkaar sprokkelde, maar hé, dat is Bonnie Týlor, en daar is mijn vader fan van, dus daar zeg ik verder niks lulligs over. 
Afijn, samen met 11.000 andere songfestivalfans zaten Kelly en ik zaterdag dus naar jullie te zwaaien vanaf de goedkope plaatsen achter het podium. Ik ga er vanuit dat jullie allemaal terug zwaaiden? Aangezien ik zaterdag dus net deed alsof ik een echte Nederlander was, heb ik op geen enkel land gestemd. De echte nationalist in mijn gezelschap stemde natuurlijk wel voor haar eigen land, want dat kunnen wij, met onze Zweedse telefoons. 
Het was een superleuke avond en ondanks dat ik geen fan was van Denemarken, vind ik het op zich wel leuk dat ze gewonnen hebben, want nu kunnen Kelly en ik volgend jaar gewoon nog een keertje gaan!
Inmiddels is het allemaal voorbij en rest er weinig meer dan wat rood-wit-blauwe resten op mijn nagels en een verloren spandoek hier en daar in de straten van Malmö. Waar de zon (die zaterdag Mediterrane temperaturen bezorgde) samen met de Europese delegaties weer verdwenen is.
Goed nieuws trouwens voor alle mensen die niks aan dat hele ESF-gebeuren vinden, want mijn volgende blog zal nu toch echt ergens anders over moeten gaan.

dinsdag 14 mei 2013

Hoofdstuk 54

Good evening Europe!
Ja, het Songfestival is officieel begonnen hoor. Dat weten jullie natuurlijk allemaal, want vanavond zit iedereen uiteraard tezamen aan den buis gekluisterd. Jullie hoeven trouwens pas zaterdag naar mij te zwaaien, want dat is de enige dag dat ik bij de liveshow aanwezig ben. Maar behalve liveshows heeft deze week nog veel meer te bieden. Donderdagmiddag ga ik bijvoorbeeld naar de generale repetitie voor de tweede halve finale en gisteren was ik bij de juryshow van de eerste halve finale. Ik heb dus al lang gezien wat er vanavond op tv gaat gebeuren. Inclusief een lichtelijk strompelende Anouk (voor diegenen die het niet hebben meegekregen: onze nationale trots heeft zich geblesseerd tijdens het bowlen). 
Het is dus echt idioot hoeveel mensen er op het songfestival afkomen. Toen wij nietsvermoedend uit de trein stapten en naar de Arena liepen, zagen we een plein vol mensen en dachten "goh, ik had niet verwacht dat het zo druk zou zijn". Vervolgens liepen we de hoek om en stond er ZO'N BELACHELIJK LANGE RIJ dat we ons nu al een beetje zorgen beginnen te maken over de uitverkochte show zaterdag. De rij stond tot ver voorbij Emporia en twee keer de hoek om bij het stationsplein. Zo'n lange rij heb ik zelfs op de allerdrukste dagen bij de Primark nog nooit gezien. Gelukkig was hij wel constant in beweging, dus hebben we er uiteindelijk maar een minuut of twintig ingestaan. Bij de ingang werden alle tassen vluchtig bekeken en iedereen werd gefouilleerd. Dit is serious business. Eenmaal binnen moesten we de hele arena rondlopen en vier trappen beklimmen om bij onze stoelen te komen. En zelfs vanaf de allergoedkoopste plaatsen hadden we eigenlijk nog best wel een goed zicht. Speciaal voor de Anoukfans onder ons heb ik een paar geweldig mooie scherpe foto's met mijn telefoon gemaakt:
Het was echt heel leuk om erbij te zijn! De liedjes van de eerste halve finale zijn ietwat teleurstellend (en ja, daarbij refereer ik vooral ook naar Birds), maar de mooie Oost-Europese outfits maakten dat weer goed. Er waren trouwens best veel Nederlanders, verreweg de meeste vlaggen die ik in het publiek zag waren rood-wit-blauw en dan waren er ook nog een paar knaloranje t-shirts om het af te maken. 
Omdat de hele show van vanavond doorgelopen moest worden, was het soms een beetje vreemd. Zo moest er bijvoorbeeld afgeteld worden naar het sluiten van de lijnen, stonden er drie random mensen in close-up naar de camera te Zwaaien en net te doen alsof ze de Engelse, Duitse en Zweedse inzending waren, werd in de Green Room vol Zweden een vrouw geïnterviewd die toevallig op de plek zat waar vanavond de Noorse inzending zit en mocht België twee keer zingen, omdat er de eerste keer iets mis was gegaan met het geluid. Ah, en voor alle enthousiaste nationalisten onder ons: omdat het de juryshow was (en dus geen liveshow waarbij mensen kunnen stemmen), maar de uitslag wel geoefend moest worden, heeft Nederland toch een keer de finale gehaald.Fake it till you make it!
Vanavond ga ik waarschijnlijk op Gustav Adolf's Torg naar de show kijken die op een paar plekken in de stad op een groot scherm wordt gestreamd. En nee, ik ga niet in het oranje. Ik verwacht ook niet dat er veel idiote landgenoten zullen zijn, want die gaan Anouk natuurlijk allemaal live aanmoedigen. De tent op de foto's hieronder staat sinds afgelopen weekend op Gustav Adolf's, er zijn de hele week optredens, quizzes, interviews en geen idee wat nog meer. De aftelboog staat op Stortorget en de vlinders en spandoeken met geschminkte gezichten hangen werkelijk door de hele stad. Het is jammer dat Nederland niet gaat winnen, anders was Amsterdam volgend jaar mei een stuk gezelliger!
 

dinsdag 7 mei 2013

Hoofdstuk 53

Ik las gisteren op facebook dat de repetities voor het songfestival begonnen zijn. Ze zijn niet toegankelijk voor publiek, maar ach, over een weekje zit ik zelf (ergens achter het podium, waarschijnlijk achter een paal of een muur of zo) in de Malmö Arena om de eerste Jury Rehearsal live mee te maken. Omringd door uitbundige nationalistische supporters die zich niet hoeven te schamen voor tien jaar gefaalde acts. 
De stad is de laatste dagen langzaam getransformeerd tot een Eurovisieverzamelplaats: spandoeken, vlaggen, wegwijzers en naar het schijnt ook filmploegen decoreren de straten. Verder zijn alle bloemetjes aangeplant, de parken geharkt, de bomen gesnoeid en de wolken verdwenen. Meestal dan, gisteren waren ze weer eventjes terug, maar het weekend was hier bijna tropisch en ook vandaag lijkt een mooie dag te worden.
Tussen de scriptiewerkzaamheden door ben ik zondag een kijkje wezen nemen bij de zee. Het was er best wel druk, maar ik heb nog geen moedige Vikingen gezien die een sprong in het diepe waagden. Carmen en ik bleven ook veilig aan wal, waar het heel goed uit te houden was, alhoewel het niet-in-een-land-aan-de-Noordzee-opgegroeide deel van ons gezelschap de wind te koud vond. Ons aanvankelijke plan om er een ijsje te eten, lieten we dan ook varen. We maakten een wandeling door het Slotspark dat alweer mooi in bloei staat. En terwijl we zo langs het water liepen, kwam er een behoorlijk aantal mensen langs gedreven.Om dit mooie lenteweer te vieren hebben de Zweden namelijk hun kano's en waterfietsen afgestoft en peddelen ze er lustig op los. (Iets dat ik binnenkort ook hoop te gaan doen. Met een picknick in het park erbij of zo. Ik zie het nu al helemaal zitten)
Verder heb ik niet zo veel gedaan of op de planning staan, omdat er binnenkort toch een relatief dik pak volgeschreven papier een printer uit moet rollen. Deadlines komen immers steeds dichter bij. Dus het blijft dit keer bij een wel heel kort berichtje.
(Nou, vooruit, nog een paar regels over Mon Petit Présent Postal dan: we hebben de afgelopen we(e)k(en) onze eerste bestellingen binnengekregen en er moest dus even hard gewerkt worden om alle pakjes, instructiehandleidingen en verpakkingsmaterialen af te maken. Maar het is gelukt en de eerste presentjes zijn de deur uit en -al zeggen we het zelf- ze zijn supercute geworden!)

dinsdag 30 april 2013

Hoofdstuk 52

De jarige Carl XVI Gustaf
Gefeliciteerd met de koning!

Hij is vandaag 67 jaar geworden en zit al 39 jaar en 227 dagen op de troon, het is me toch wat. Niet dat de Zweden daar verder iets mee doen (ik verwacht dan ook niemand in IKEA-kleuren over straat te zien zwalken), hier gaan ze vanavond dus fijn de komst van de lente vieren. En geef ze eens ongelijk.
Ook al is het hier net zulk wisselvallig weer als bij jullie, toch voelde het de afgelopen dagen echt wel als voorjaar; een lekker zonnetje, een verfrissend buitje, en wat zeewind om het af te maken. Niet zo zomers als in Berlijn, maar helemaal niet slecht. Helaas heb ik er nog niet zoveel van kunnen genieten, want de plicht riep me wel heel hard na twee weken in het buitenland. Niet dat ik daar niets gedaan heb, maar zeker mijn weekje in Nederland was studietechnisch gezien minder productief dan ik had gehoopt.
Afijn, inmiddels ben ik pas weer een dag of vijf in Malmö, maar Nederland en Duitsland lijken al eeuwen geleden. De afgelopen dagen heb ik vooral aan mijn scriptie gezeten, en stiekem wat vage plannen voor de zomer gemaakt. Het vinden van een baan(tje) gaat niet zo vlot; ten eerste zijn er niet heel veel vacatures waar ik überhaupt op zou kunnen reageren, en ten tweede willen ze me niet hebben voor de functies waar ik naar solliciteer. Maar goed, mocht ik de komende twee maanden nou niks kunnen vinden, kom ik gewoon weer gezellig naar Nederland. Al zit ik er wel over te denken om dan eind juni eerst een kleine rondreis door Zweden te maken, want ik kan natuurlijk niet zeggen dat ik in Zweden heb gewoond als ik nooit verder dan Skåne (met als enige uitzondering Göteborg anderhalf jaar geleden) ben gekomen! Ik zou toch wel graag Stockholm en het noorden gezien hebben voordat ik het land verlaat. Dus ik zit nu een beetje te kijken naar mooie treinstukjes of goedkope binnenlandse vluchten. Ze hebben bijvoorbeeld inlandsbanan (klik), de binnenlandse spoorweg, waar mensen lachend in de trein een kaart bekijken terwijl ze 1300 kilometer door de Zweedse natuur rijden. Wie wil dat nou niet? Uiteraard zijn dit alleen nog maar vage plannen, en moet de haalbaarheid ervan nog nader onderzocht worden. Een ander vaag plan is om -als ik dus inderdaad in juni terug moet/ga- Kelly op te zoeken in Griekenland. Maar hiervoor geldt hetzelfde als voor mijn Zwedenidee: de haalbaarheid is nog onduidelijk.

Enfin, terug naar het heden, want voorlopig ben ik hier nog niet weg. [pas op, hier volgt een lichtelijke overdramatisering:] Alhoewel het niet veel scheelde of ik was hier nu helemaal niet. Toen ik woensdagavond aankwam in Malmö kon ik namelijk mijn huis niet meer in. Er zat ineens een ketting op de voordeur, en tot op heden is me nog niet helemaal duidelijk waarom. Ik werd binnengelaten en kreeg een korte uitleg over weglopende kinderen en de politie, maar dat werd met een afsluitend welcome back verder niet toegelicht. En sinds toen heeft die ketting volgens mij ook helemaal niet meer op de deur gezeten. Maf.
Nadat ik dat spannende avontuur overleefd had en een nachtje niet op een matras op de grond had geslapen, had ik donderdag afgesproken met Kelly. Het was zulk mooi weer dat we op een terrasje konden brunchen. Wat we dan ook van harte deden. Helaas gold dat alleen voor donderdag, niet omdat het weer zoveel slechter werd, maar omdat Kelly vrijdagochtend alweer in het vliegtuig naar Griekenland zat. En ik in mijn kamertje achter mijn laptop. Hetzelfde (niet dat vliegtuig, maar de laptop) geldt voor zaterdag, alhoewel het toen ook gewoon slecht weer was. Zondag was beter en heb ik zelfs ijs gegeten met Carmen op een terrasje op Möllevångstorget. We hadden overigens taart besteld en geen ijs, maar ach, we besloten het teken van het universum te accepteren en maar gewoon de zomer te vieren. En de Afrikaanse dansgroep die vrij random een voorstelling gaf op gezellige djembémuziek droeg daar aan bij. 
En via die warme Afrikaanse klanken, komen we aan bij een regenachtige maandagmiddag in het teken van mijn Zweedse les (waar ik inmiddels wel een beetje achterloop, maar dit terzijde). Het is echt weer even wennen om Zweeds te verstaan, en het is verschrikkelijk, maar elke keer dat ik Zweeds probeer te praten (om een falafel te bestellen bijvoorbeeld) komen er allerlei Duitse woorden in me op. Bah. Het wordt duidelijk tijd ik weer even Zweeds ga winkelen!

donderdag 25 april 2013

Hoofdstuk 51

Zo, van Berlijn naar Nederland, zoals beloofd. Donderdagmiddag vertrok ik richting Schönefeld, het kleine vliegveldje vanwaar ik vloog. Mijn laatste uurtjes in Berlijn bracht ik door op zoek naar een broodje, terwijl ik een Duits koppel ruzie zag maken over hun handbagage, vertrekgate, en de reis die ze nog moesten beginnen. En ik hoop voor hen dat in elk geval de vlucht fijner was dan de mijne. Bij het opstijgen waarschuwde de piloot ons al voor de heftige wind in het westen en de turbulentie die dat zou kunnen opleveren. Hij had niks teveel gezegd. Verschrikkelijk. Doof en draaierig kwam ik een uur nadat we opstegen de aankomsthal van Schiphol binnengewandeld waar ik op zoek ging naar Tirsa. Na wat communicatiemoeilijkheden kwam ze me tegemoet lopen met een bos bloemen en hebben we eindelijk weer eens bij kunnen kletsen onder het "genot" van een veel te dure vliegveldmaaltijd, wat supergezellig was!
Aangezien ik nu weer in Nederland was, reed de trein die ik moest hebben om bij Jessie's huisje te komen niet. En zoals we van de NS gewend zijn werd dat niet omgeroepen en werd er ook niet aangegeven hoe ik dan wel op Bijlmer kon komen. Handig hoor. Via een omweg en een metro kon ik mijn kleine zusje uiteindelijk dan toch in mijn armen sluiten, waarna we snel naar haar container gingen alwaar we opgewacht werden door Ben en Jerry. Vrijdagochtend gingen we na Jessie's tentamen richting Gorinchem waar we met onze moeder de schoonheidsspecialiste, de kapper en de Xenos bezochten en genoten van een heerlijk broodje febokroket. Intussen stond mijn vader in de keuken om een stoofpotje en aardappelpuree te maken. Dat is nog eens thuiskomen.
Omdat ik maar een paar dagen in Nederland was, moest ik vrij veel bezigheden in vrij weinig tijd stoppen. Zo heb ik onder meer een hele gezellige zelf samengestelde high tea gehad (we besloten het zo te noemen omdat 'de halve menukaart bestellen' wat minder goed klinkt - en we kregen het geserveerd op een etagère, dus op zich..), heb ik met mijn vader een heerlijke bospaddenstoelenrisotto gemaakt, ben ik naar Ikea geweest om eventuele heimwee tegen te gaan, zijn we met het gezin uit eten gegaan om de inwijding van Jessie's rijbewijs in onze familie te vieren, ben ik naar de fysio geweest (dat was dan weer wat minder leuk, maar die dingen zitten er ook tussen), heb ik gewinkeld en geen goede schoenen kunnen vinden, Mon Petit Présent Postal-plannen gemaakt, aan mijn scriptie gewerkt (ja, dat ook), cruesli gegeten, mijn opa en oma bezocht en mijn eerste verjaardagscadeautje gekregen (een superschattig zelfgebakken spaarvarkentje met een Zweedse en een Nederlandse vlag), een heel gezellig helaas-niet-echt-meer-maandelijks etentje gehad, een klassiek concert bijgewoond in Amsterdam en sushi gegeten in Oud-Zuid. Precies, ik heb me wel vermaakt. En dat alles met overwegend mooi weer. Zo mooi zelfs dat mijn neus verbrand is. Als je niet beter zou weten, zou je haast denken dat ik vakantie heb gehad.
Wat dan wel weer jammer was, was dat mijn kamer nog voor mijn vertrek al werd omgetoverd tot inloopkast en gitaarkofferopslagplaats, dus dat ik op een matrasje op de grond moest slapen. Wat ik ook niet mis is het openbaar vervoer in Langerak en omstreken. Om naar Gorinchem te gaan moet je niet alleen met zo'n raar klein busje zonder stopknop, maar kun je op de terugweg ook nog eens niet uitstappen in Nieuwpoort en zou je dus vanaf de Provincialeweg moeten lopen als je niet wordt thuisgebracht door je opa. Maar nog blijer ben ik in Zweden met de afwezigheid van de kroning, het Koningslied en alle onzin die daarbij komt kijken. Alhoewel ik moet toegeven dat ik Sylvia Witteman's petitie heb getekend, omdat ik dat dan wel weer een soort grappig vond. Maar verder ontvlucht ik de oranjegekte met liefde en ga ik op 30 april fijn de verjaardag van Carl XVI Gustaf vieren. Nee, ondanks dat dit inderdaad zijn verjaardag is, vieren de Zweden dan iets heel anders, namelijk Valborgsmässoafton of Walpurgisnacht. Het zegt mij inderdaad ook allebei niks, maar volgens wikipedia is het:
een van oorsprong Europees voor-christelijk feest, dat wordt gevierd in de nacht van 30 april op 1 mei. Het is genaamd naar de heilige Walburga wier translatie op 1 mei werd herdacht. Het volksgeloof wilde dat in deze nacht de boze geesten vrij spel hadden. [...] Vanwege deze uiteenlopende tradities, heeft het feest ook diverse betekenissen en functies. De oorsprong gaat in ieder geval terug op feesten die zich richten op vruchtbaarheid en op de dunne scheidslijn tussen leven en dood.
Hartstikke leuk natuurlijk. Stel dat dat hier ook echt gevierd wordt, zal ik er binnenkort wel over bloggen. In de tussentijd geef ik jullie iets anders om naar uit te kijken: de beloofde foto's van Berlijn en Nederland zet ik (over?)morgen op mijn blog!

woensdag 24 april 2013

Hoofdstuk 50

Het zal de trouwe lezer niet ontgaan zijn; ik heb al bijna twee weken niet geblogd. Om het goed te maken zal ik vandaag én morgen een berichtje plaatsen. En vandaag gaat het alleen maar over Berlijn, Nederland is in het volgende blogje weer aan de beurt en pas daarna komt Zweden weer eens om de hoek kijken. 
Afijn, Berlijn. Ik ben een dag of acht in de hoofdstad van onze Oosterburen geweest om daar de architectuur, de mensen en de cultuur te bekijken. Ik zal jullie verder niet vermoeien met sociaal-wetenschappelijk verantwoorde termen en politieke interessantdoenerij, want naast dat alles heb ik uiteraard nog veel meer gezien. 
Mijn eerste hotel hebben jullie al leren kennen en de facebookers onder ons hebben mijn derde hotel wellicht ook al gezien. Dit was een supergaaf DDR hostel (met de toepasselijke naam Ostel) dat helemaal in retrostijl was ingericht. Mijn kamer was ruim voorzien van bloemetjesbehang, Erich Honecker hing me gezellig aan te staren, er stond een grote houten transistorradio die het nog deed ook, en de aankleding was alsof je in de kringloopwinkel zou struikelen en toevalligerwijze de mooiste dingen op een hoop zou gooien. Kortom, het was een geweldige kamer. Maar laten we -geheel in thema- een reisje door de tijd maken, naar vóórdat ik in het Ostel incheckte, naar vrijdag twaalf april. 
Niet dat er die dag nou daadwerkelijk iets gebeurd is, maar dat is nu eenmaal waar ik op mijn blog gebleven was. Deze eerste volledige dag in Berlijn heb ik gewijd aan studieonderzoek rond de Rijksdag en de Brandenburger Tor. Ik heb onder meer een anderhalf uur durende rondleiding door het Rijksdaggebouw gekregen. In het Duits. Dat was best een uitdaging, zeker omdat de gids het volgens mij wel interessant vond om een gaste uit Nederland te krijgen, want ondanks de enorme hoeveelheid Russen (met tolk), de vier Roemenen (ook met tolk) en de drie Engelsen-die-Duits-studeerden, was de rondleiding best wel Niederländisch verantwoord en mocht ik vragen beantwoorden als "wat is gipsplaten in het Nederlands" en "hoe is de politieke verdeling in de Tweede Kamer". Ondanks dat was het wel een hele interessante tour en heb ik zowaar nog aardig wat geleerd over de architectuur van het gebouw ook. Na de rondleiding was er gelegenheid om de glazen koepel te bezoeken, waar ik in het pikkedonker over de stad uitkeek en lichtelijk ongelukkig werd door mijn hoogtevrees. En nadat ik dat overleefd had moest ik nog in mijn eentje in het donker door de achterbuurt vol punkers en junkies waar mijn eerste hotel zich bevond. Een spectaculair begin van mijn reis, is het niet?
Zaterdag kwam Kelly mij na een ochtend studiegerelateerde zaken gelukkig redden, en met haar was daar plotseling de zon. Het werd spontaan zomer en daar hebben we drie dagen van genoten! We hebben een walking tour (of stadswandeling, maar dat klinkt net iets minder interessant misschien) gemaakt waarbij Kelly een crash course in de geschiedenis van Berlijn en Duitsland heeft gehad en omdat ze volhield dat ze er nog geen genoeg van had, hebben we ook het DDR museum, wat kunstmusea (waaronder het Pergammom- mijn lievelingsmuseum met geweldige Islamitische kunst en architectuur, meer dan een aanrader mocht je toevallig in Berlijn komen!), de Dom, de East Side Gallery, het Joods museum en de Neue Synagoge gezien. Ook hebben we een boottocht gemaakt, die alleen in het Duits bleek te zijn, maar waar we gelukkig ook een Engelse audiotour konden kopen, nadat ik een enigszins verwarrend gesprek met de  alleen-Duitssprekende kaartjesverkoopmevrouw had gevoerd over mijn verjaardag. Uiteraard hebben we ook schnitzel en currywurst gegeten om onze Duitslandervaring compleet te maken. En sushi en donuts omdat dat lekker is. En het was deze drie dagen niet alleen supermooi weer, maar ook nog eens supergezellig!
Dinsdagochtend (of nou ja, nacht) verliet Kelly me weer en dat begon meteen goed. Ik kon dinsdag tot elf uur uitchecken, dus terwijl Kelly Berlijn uitvloog, nam ik nog even een warme douche. Nadat ik vervolgens met een mond vol mondspoeling mijn kleren uitzocht, hoorde ik een piep, een klik en een vragende stem; de schoonmaker kwam mijn kamer in! Ik sprong opzij zodat ik om het hoekje, onzichtbaar vanuit de deuropening, stond, maar omdat ik niet kon praten stond ik daar vervolgens een beetje rare keelgeluiden te maken in de hoop dat de schoonmaakmeneer rechtsomkeert zou maken. Wat hij gelukkig ook deed. 
Afijn, de laatste drie dagen in Berlijn heb ik weer aan de studie gewijd, onderbroken met af een toe een Shopping Spree (pun intended) op zoek naar souvenirs. Ik heb nog een bijna-privé-tour door het "Berlijn van Vandaag" gemaakt, onder leiding van een superenthousiaste gids. In het Engels gelukkig, want mijn Duits is niet meer wat het geweest is. Mijn Zweeds trouwens ook niet, maar daarover later meer. Nu ga ik de laatste stukjes tas uitpakken en dan duik ik snel mijn Malmöse bedje in. Morgen zal ik jullie alles vertellen over mijn bliksembezoek aan Nederland, wellicht zelfs vergezeld van een foto-update.

donderdag 11 april 2013

Hoofdstuk 49


Ik schrijf dit blogje vanaf mijn Berlijnse hotelkamer. Terwijl ik op mijn ikeastoel aan mijn ikeabureau zit heb ik uitzicht op mijn ikeakast, de ikeaplafonniere, de twee ikeatafeltjes met ikealampjes, het ikeabeddengoed op het tweepersoonsbed dat wellicht bij een zweeds woonwarenhuis vandaan komt. En met dit alles in de kamer voelt het nog als een grote open ruimte. Het is zoveel groter dan mijn kamertje in Zweden en dankzij de hoge ramen (ik denk dat het plafond een metertje of drie is, en de ramen nemen zeker tweederde van de hoogte in beslag) ook veel lichter. Het is dat het een beetje ver fietsen is, anders zou ik hier gewoon blijven wonen. Gezellig tussen de punkers en de skaters, want ik ben duidelijk in Oost-Berlijn beland. De graffiti is overal, net als de halfopgeschoren hanenkammen, biertjes en lichtblauw haar. Gelukkig heb ik twee ampelmännchen tegenover me, is er toch nog wat post-communistische gezelligheid in de straat.
Vanochtend voor mijn vertrek heb ik eerst nog even met Carmen en Kelly ontbeten bij Sorl. Na het ontbijtje fietste ik door de miezerregen terug naar huis waar ik nog een uur of twee de tijd had om te douchen, mijn koffertje in te pakken en al het eten dat binnen twee weken zou bederven op te maken. Dat laatste resulteerde in twee verschillende soorten spinaziewraps; eentje met crème fraîche, zalm, mozarella en komkommer en eentje met crème fraîche (ja, die moest echt op), omelet, fetakaas en tomaat.  Een grotere uitdaging was de stapel kleding op mijn bed in mijn trolley zien te krijgen. Ik reis met alleen handbagage en voor een week Berlijn is dat best weinig. Gelukkig kan ik eenmaal in Nederland al mijn kleren gewoon in de was gooien, dat vindt mijn moeder leuk, dan heeft ze echt het gevoel dat ik weer thuis ben. Toch? Afijn, met een beetje creatief rollen, vouwen en stouwen paste alles precies. En dat is inclusief laptop en camera. Ik ben er zelf ook nog steeds een beetje verbaasd over. Na driehonderd keer dubbelchecken of ik mijn boardingpassen, paspoort, portemonee, opladers, kaart, hotelreserveringen, etcetera etcetera had, vertrok ik om iets over half twee om een uurtje later  de douane al door te zijn. Ik geloof niet dat ik het ooit zo snel heb gedaan. Op het station kreeg ik al een smsje van norwegian.com waarin ze mij dolblij mededeelden dat ik naar gate A12 moest. Mijn reis kon niet beter beginnen. Het kon wel beter worden, want toen we eindelijk mochten boarden, vertelde de vrolijke incheckmeneer in een mooie fluorescerende jas dat mijn stoelnummer 12D was. De vlucht vervolgens duurde nog geen veertig minuten, dus voordat we opgestegen waren, werd de landing alweer ingezet. Eenmaal op het vasteland, zette ik de voorspoedigheid gewoon door, want het duurde nog geen vijf minuten om van 12D naar de buitenwereld te wandelen en een kwartiertje na de landing, zat ik al in de trein naar de bewoonde wereld. Zwart, zo realiseerde ik me toen ik net mijn onafgestempelde kaartje bekeek. Sorry Deutsche Bahn.
Na een kennismaking met mijn kamer en een paar wrapjes met spa rood, ben ik net even naar de supermarkt en drogist aan de overkant gewandeld. Het is zo fijn om alles in euro’s voor on-Zweedse prijzen te zien, dat ik bijna haarverf wilde kopen, gewoon omdat het zoveel goedkoper is.
Morgen begin ik met mijn “veldwerk”. Niet helemaal vol vertrouwen, want mijn supervisor is er behoorlijk goed in om je het idee te geven dat alles wat je doet onzin is. Hij is er overigens ook heel goed in om je het idee te geven dat alles wat hij doet onzin is, maar dit terzijde.
Afgezien van mijn supervisie is er de afgelopen dagen niet heel veel noemenswaardigs gebeurd geloof ik. We hebben tijdens de Zweedse les een Zweedse film (Maria Larssons eeuwige ogenblik) gezien, die een beetje depressief, maar op zich ook wel oké was. Het ging over een oude camera aan het begin van de vorige eeuw. En ja, die camera was toen ook al oud Dub.
Afijn, in mijn volgende blogje zal ik dolenthousiast of heftig teleurgesteld over mijn avonturen in Berlijn schrijven, en ik zal af en toe ook wat foto’s op mijn fotopagina plaatsen, zodat jullie ook een beetje het idee hebben dat jullie op vakantie zijn.

zondag 7 april 2013

Hoofdstuk 48

Weer veilig aangekomen op het vasteland is het tijd voor een blogje over mijn cruiseavontuur. En dat begon allemaal dinsdagmorgen in mijn melkherberg universiteitsbibliotheek. Het boeken van de boot, wat inmiddels alweer een heel aantal weken geleden is, ging niet zonder slag of stoot, maar was naar mijn idee uiteindelijk toch gewoon gelukt. Zij het op verschillende creatieve naam/e-mail/adrescombinaties. Het afdrukken van de boekingsbevestigingen leek me dan ook niet het allergrootste probleem van deze trip. Niets was echter minder waar en ik ben heel blij dat ik dit niet tot de dag van vertrek had uitgesteld. Ik logde dinsdag dus vrolijk op mijn eerste account in op de Deense DFDS website, geen enkel probleem en binnen een minuutje rolde de bevestiging uit de printer. Vol goede moed probeerde ik vervolgens in te loggen op mijn tweede account. Niet dus. Hij kende mijn wachtwoord niet, mijn e-mailadres ook niet, helemaal niks. Ik probeerde tegen beter weten in al mijn andere adressen en vroeg mijn wachtwoord opnieuw aan, maar het systeem leek het bestaan van mijn boeking gewoon volledig te ontkennen. Een licht gevoel van stress sloeg stiekem toch wel toe, zeker toen de Deense, Zweedse, internationale en Nederlandse livechat  gesloten bleken. Gelukkig vond Kelly op de Engelse site een livechat en kon de tergend langzame klantenservicemevrouw me uiteindelijk verlossen. En dit, lieve lezers, zette de toon voor de rest van de trip.
Woensdag moesten we tussen kwart over drie en kwart over vier inchecken om onze boot (die om kwart voor vijf zou vertrekken) te kunnen halen. We spraken dus om kwart voor drie af op Malmö centraal, zodat we tegen vieren toch wel in Kopenhagen zouden moeten zijn. Ha, niet dus. We misten de trein die we op het oog hadden en de volgende trein had uiteraard vertraging, dus wij waren nog onderweg toen de incheckbalie al sloot. Een dikke twintig minuten te laat stormden we uiteindelijk het DFDSkantoor binnen, waar we verdwaasd werden aangestaard door twee mensen in een verlaten vertrekhal. Zij waren gelukkig heel aardig en behulpzaam en terwijl ze in hun walkietalkies de boot vroegen om nog even te blijven liggen, printten ze razendsnel onze boardingpassen uit en maakten we een gezamenlijke sprint naar het autodek om op het allerlaatste moment voor vertrek de boot op te springen. Ik geloof niet dat ik had gedacht dat we het nog zouden halen, want dit was way beyond op het nippertje! Afijn, eenmaal aan boord konden we op ons gemakje onze stapelbedhutjes opzoeken. We sliepen op de tiende (mintgroene) verdieping in gezellige kabouterkamertjes. Ik deelde een hut met Kate en Antonis en Kelly sliepen in de kamer naast ons. De boot was uiteraard gigantisch met verschillende bars, restaurants, een zwembad, casino, winkel, kinderspeelplekken en zelfs conferentiezalen. Als volleerde arme studenten hadden wij echter genoeg eten meegenomen om verder met alleen wat koffie en thee de reis te overleven. De overtocht duurde vijftien uur, maar de Örseund en het Kattegat waren heel rustig, dus mijn zeeziekheid kon ik met mijn reispillen best wel aan. De nacht was iets minder plezant (liggend ben je blijkbaar extra gevoelig voor de bewegingen van het schip), en om acht uur werden we bruut gewekt door de intercom die ons mededeelde dat we ontbijttickets konden kopen. Alsof je na een nacht op zee op ontbijt zit te wachten. Afijn, na een kopje thee kwamen we donderdag om kwart voor tien in Oslo aan.
Oslo is klein en rustig, maar tegelijkertijd toch wel een soort van hoofdstad. Er hangt een hele rustige sfeer, en het weer was supergoed! Een strakblauwe lucht en een gezellig zonnetje begroetten ons hartelijk toen wij onze citytrip begonnen met een korte wandeling naar het sentrum, langs een massasjesalon, richting het sentralstasjon. (Ja, dit is Noors en ja, dat vind ik nog steeds heel grappig, maar nee, ik geloof dat ik de enige was.) Vervolgens namen we de bus naar het Vikingschipmuseum, waar drie grote schepen in een kerkachtig gebouw stonden en we naast een indrukwekkende Vikingmuseumsouveniercollectie ook schoenen, sledes, textiel en emmers uit de Vikingtijd konden bekijken. De volgende stop was het paleis van de Noorse koning, in een park midden in de stad. Dat heeft hij helemaal niet slecht voor elkaar. En toen was het tijd voor Sovjetpropaganda in de Nasjonalbibliotek en een lunsjmenu bij Peppe's pizza. We hadden in totaal maar een uur of zes in Oslo, dus na de lunch zijn we nog even het cultuurhistorisch museum doorgestormd op naar de Vikinghelm die volgens een vriendelijke suppoost toch wel het hoogtepunt van de collectie was. We hadden geen idee waarom, maar het bordje vertelde ons dat deze helm met enge rode ogen de enige overgebleven Vikinghelm was. Die wij dus mooi wel eventjes gezien hebben. Na een snel rondje langs de evolutie van de Scandinavische beschaving liepen we naar de haven om via het kasteel de boot weer op te zoeken. En ja hoor, uiteraard ging dat wederom niet zonder stress en sprintjes. Terwijl we rond het fort wandelden zagen we de uiterste inchecktijd steeds dichterbij komen en ondanks dat we steeds sneller gingen lopen, waren we toch weer te laat. Maar een paar minuten deze keer, maar alles was desondanks toch al behoorlijk gesloten. Dus, al rennend werden onze paspoorten en boardingpassen gecontroleerd en terwijl we de loopbrug overrenden, werd die achter ons opgehaald. De spanning en sensatie!
Afijn, de terugreis was net zo lang, maar net iets wiebeliger. Daarbij werd ik ook nog eens heftig ingemaakt bij alle kaartspelletjes die we deden (maar daarvan geef ik de boot gewoon de schuld). Het was -ondanks, en ook wel een beetje dankzij, de avontuurlijke tijdselementen- een heel gezellig en superleuk tripje! Het was jammer dat we niet wat meer tijd in Oslo hadden, want daar waren best nog wel wat musea die de moeite waard zouden kunnen zijn. Alhoewel, als dat een extra nacht op een boot zou betekenen, ben ik bij nader inzien misschien toch wel heel blij met de duur van onze reis. Hihi. (foto's staan trouwens op de fotopagina van mijn blog!)

En bij dit epistel over Oslo ga ik het deze week eens laten, verder heb ik toch niet zo heel veel meegemaakt. Mijn volgende tripje, naar Berlijn en Nederland is al supersnel en voor die tijd moet er helaas ook nog het een en ander op studiegebied gebeuren. En dat allemaal tussen de bedrijven door.

zondag 31 maart 2013

Hoofdstuk 47

Vrolijk Pasen allemaal!
Laat ik dit blog eens beginnen met leuk nieuws. Totaal niet gerelateerd aan Zweden of aan mijn studie, maar toch heel leuk. Zoals ik een week of twee geleden al aankondigde zijn Soer en ik druk bezig met een exciting new project. Mijn facebookvrienden zullen er wellicht al iets van voorbij hebben zien komen, maar nu wil ik jullie er allemaal graag even mee lastigvallen. Afijn, klik op de pakjespostzegel hieronder en als het goed is kom je dan op onze brand new website terecht!


Mon Petit Présent Postal! De website van Jessie en mij, waar we pakjes aanbieden met daarin alles dat je nodig hebt om één van de superleuke cadeautjes te maken die wij bedacht hebben. Zelf vinden we dit een heel goed idee, niet alleen omdat zelfgemaakte cadeautjes ontzettend leuk zijn om te krijgen, maar ook omdat het eigenlijk heel leuk is om ze zelf te maken. Met een beetje moeite en liefde wordt alles immers een stuk mooier en leuker. Het enige nadeel is dat je op zoek moet naar een goed idee en allerlei materiaal. Maar nu niet meer, want that's where we come in
Afijn, we zijn nog druk bezig met het ontwikkelen van Mon Petit Présent Postal, dus de website is nog verre van compleet, maar de komende weken hopen we wat foto's en dergelijke te kunnen plaatsen. In de tussentijd zou ik het natuurlijk waarderen als je onze facebookpagina leuk vindt, waar we de hele wereld op de hoogte willen brengen van onze vorderingen, hihi.

En nu over naar de orde van mijn blog. Vandaag heb ik met Kelly Pasen (mijn Pasen, want in Griekenland moeten ze nog een week of vijf wachten) gevierd met allereerst een brunch. Oké, het was eigenlijk in geen enkel opzicht een brunch, behalve dan dat het na twaalven was. Dus, vandaag ben ik de dag begonnen met thee en een taartje om half één. Na onze paasbrunch namen we de trein naar Örtofta, een verlaten station in the middle of nowhere. Bernice, één van onze studiegenootjes, is opgegroeid in Kenia en heeft daar de afgelopen jaren hele mooie foto's gemaakt die ze nu exposeerde in Örtofta Slott. Na het treinritje (Örtofta is een paar minuten verwijderd van Lund) hebben we een natuurwandelingetje gemaakt in de stralende zon. Jawel, de zon heeft hier de hele dag de zomertijd gevierd. We moesten volgens google een kilometer lopen, maar al na een paar minuten kwam het kasteel in beeld. Hoe we daar vervolgens moesten komen was iets minder vanzelfsprekend en leidde ons door de privétuin van de slotbewoners. Daar kwamen we op zich wel vrij snel achter toen er een meneer een raam opendeed en vroeg wat we deden op zijn "kind of private" land. Na een enigszins ongemakkelijk gesprekje vervolgden we onze weg door zijn tuin richting het juiste gebouw. Bernice was heel blij om ons te zien, want ondanks dat iedereen van onze studie was uitgenodigd, waren we de enige twee die ook daadwerkelijk zijn gegaan. Afijn, het was een leuke expositie, een leuk avontuur, leuk weer, kortom, een leuke paasdag. Waarbij ik graag zou willen vermelden dat ik hazenoorbellen in had.
Het begin van de week was een stuk saaier en bestond voornamelijk uit het lezen van artikelen en het proberen te schrijven van een geniale tekst, want woensdag moest onze literatuurreview ingeleverd worden. Maar laten we daar vooral niet te veel blijven hangen. Wat aanzienlijk leuker was, was dat ik helemaal alleen was van maandag tot en met donderdag. De rest van de bewoners zat in Amsterdam, dus ik had het rijk voor mij alleen en ondanks dat ik daar door deadlinestress misschien niet optimaal van heb kunnen genieten, heb ik het toch maar wel eventjes gevierd met een etentje.
Woensdagavond heb ik gekookt voor Carmen en Kelly (foto's staan op mijn fotopagina, net als foto's van vandaag trouwens). Ik had kikkererwtensoep met Turks brood, rozemarijnaardappels met courgette en honingmosterdbaconzalmquichewellington. Ja, dat heb ik inderdaad zelf verzonnen, en ja, dat was eigenlijk best wel lekker. Het vinden van de mosterd was overigens nog wel een kleine uitdaging, want dat noemen ze hier senap en het duurde een kleine twee supermarkten voordat ik dat doorhad. Afijn. Na het eten hebben we per ongeluk nog wat Ben&Jerry's en een kopje thee op, waarna het alweer snel na middernacht was. En omdat niet iedereen in Malmö kan fietsen en ik nogal afgelegen woon, moesten we toch wel een beetje rekening houden met bustijden. De twee bussen voor mijn deur rijden sowieso niet na tienen, dus moesten we het doen met de twee andere haltes op een minuut of tien loopafstand. In tegengestelde richting uiteraard. Ik bracht Carmen dus samen met Kelly naar de ene bushalte en Kelly daarna naar de andere. Gelukkig bleef ik met haar op de bus wachten, want die bleek helemaal niet meer te komen. Dit resulteerde in Kelly's allereerste fietservaring, terwijl ze achterop mijn bagagedrager naar huis werd gebracht. Volgens mij vond ze dat wel wat en we kwamen geen verdwaalde middernachtpatrouilles tegen, dus het bleef nog een boeteloos taxiritje ook. Eenmaal terug in mijn eigen huis heb ik het laatste restje vaat weggeborgen en ben ik na een éénentwintigurige dag snel mijn bed ingedoken.
Ter afsluiting een sneak preview van volgende week: de langverwachte Oslo-cruise wordt woensdag realiteit!

PS vergeet onze website en facebookpagina niet! ;)